Αποτελεί γεγονός ότι το σύγχρονο ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει υποστεί ριζικές αλλαγές και ουσιαστικές μεταβολές στη δομή και τη λειτουργία του, κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, από το Νόμο-Πλαίσιο του ΄82 που αποτέλεσε σταθμό στον εκδημοκρατισμό των Ιδρυμάτων, μέχρι αυτόν του περασμένου Αυγούστου. Βασικό στοιχείο ωστόσο της πλειοψηφίας των μεταρρυθμιστικών διαδικασιών, που σχετίζονται με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αποτελεί η έλλειψη συμμετοχής σε αυτές του ζωτικότερου τμήματος της ακαδημαϊκής κοινότητας, αυτού των φοιτητών, και ειδικά μετά το 1985 και την κατάργηση της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος (ΕΦΕΕ). Αυτή η αδυναμία για πανσπουδαστική συναίνεση και συνεργασία έχει οδηγήσει στην πλήρη απαξίωση των φοιτητικών συνδικαλιστικών οργάνων και ουσιαστικά στον αποκλεισμό τους από τη διαμόρφωση των εξελίξεων που αφορούν το σύγχρονο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Με τον τρόπο αυτό οι απαθείς μάζες φοιτητών εκπροσωπούνται από αυτοδιορισμένες μειοψηφίες χωρίς νομιμοποίηση με μοναδικό στόχο λειτουργίας και δράσης τους τη συντήρηση του πελατειακού χαρακτήρα του φοιτητικού συνδικαλισμού και με παντελή έλλειψη οράματος και διάθεσης για τη ριζική αναβάθμιση των δομών και του παρεχόμενου επιπέδου γνώσεων.